கணியன் கவிதை

உள்நாட்டில் சுரண்டி
வெளி நாட்டில் பதுக்கு
யாதும் ஊரே!
யாவரும் கேளிர்!
புறநானூறு சொன்னதைப்
புரிந்து கொண்டவன் நீயே!

                         
                                   - முனைவர். ச. மகாதேவன்

                                                       நெஞ்சைத் தைத்த நெருஞ்சிமுள்
விஷக் கோடுகளை
விபரீதம் தெரியாமல் கடந்ததால்
கவிழ்ந்து காலமான கரப்பான பூச்சிகளைப்போல்
ஏதேனும் ஒரு கோட்டினைக்
கடந்து காலமாகிறோம் சிறுவன்தில்சனைப்போல்

விசா இல்லாமல் எல்லை கடந்தவனைச்
சுட்டுக் கொன்றதைப் போல்
வாதங்கொட்டை பொறுக்கப் போனவன்
சுட்டுக் கொல்லப் பட்டானே!

வண்ணத்துப் பூச்சியை
வன்முறை சின்னா பின்னமாக்கியது
கெட்டுப் போன எண்ணச்செயலால்
பட்டுப் போனது அந்தப் பட்டுப் பூச்சி

விஷக் கோடுகளை
விளங்கிக் கொள்ள
அனுபவமற்ற அந்தக்
குருத்து கொல்லப்பட்டது
என்றும்
நெஞ்சில் தைத்த நெருஞ்சிமுள்ளே!
                  
                                            - முனைவர். ச. மகாதேவன்

                                               ....ஏ) மாற்றம்.......

அம்மி கொத்துகிறவர்களை
இயந்திர அரைப்பான்கள்அரைத்துக் கரைத்துவிட்டன.

சைனா பஜார் சல்லிசு
குடைகள் வந்த பிறகு
குடை ரிப்போ்காரர்களைப்
பார்க்கவே முடிவதில்லை.

 

கலர் கலராய் நைலான் குடங்கள்
வந்தபின்பு சூட்டுக் கோலோடு
பிளாஸ்டிக் வாளி ஒட்டுகிறமுண்டாசு மனிதர்களைப்
பார்க்க முடிவதில்லை.

அடுக்ககப் பல்பொருள் அங்காடிகளில்
குளிர்பதனப் பெட்டிக்குள்
பாக்கெட் மோர் வைக்கப்பட்ட பின்
மூங்கில் கூடையோடு
சுவற்றில் கோட்டுக் கணக்கெழுதி
மோர் விற்றுப்போன
திம்மராஜபுரம் கிருஷ்ணம்மாவை இப்போது
பார்க்க முடிவதில்லை.

பூ விற்பவன் மட்டும்தான்
எங்கள் பாண்டிய வேளாளர்
தெருவில் அவ்வப்போது
தென்படுகிறான்
அவன் வயிற்றில் எப்போது
அடிக்கப்போகிறோமோ தெரியவில்லை

தொழிலாளர்களைப்
படிப்படியாய் பிச்சைக்காரர்களாக்கும்
வித்தை மட்டும் அருமையாய் நடக்கிறது
                                                         - முனைவர். ச. மகாதேவன்

                                                                    ...பரணி அம்மா....

வைகறை யாமம் துயிலெழுந்து
குளிர்கோர்த்த உணர்வுடனே
நதியில் நீராடத் தாமிரபரணி
நோக்கி நடந்தன கால்கள்.

கரையோர மயானங்களின்
கடைசிச் சாம்பலொடு
ஓழியாது ஓடியது தளரா அத்தண்நதி

தீரத்தீர மண்ணள்ளித் தீண்டியாயிற்று அவளை
சோரத் சோரச் சாக்கடைகள்
கொண்டு சேர்த்தாயிற்று
முட் காடாக்கியாயிற்று.

நதிக்குள் இறங்குகிறேன்....
கண்ணாடித் துண்டுகள்
காலைக் கிழித்துச் சிவக்க வைக்கின்றன.

மலையில் வழிந்து,
மனிதர் தலையில் விழுந்து,
கலையாய் நிலத்தில் படரும்
அவள் உடல் பரப்பெங்கும் படுகுழிகள்

நிசப்தமாய் நீள்கின்றன
அவளின் கதறல்கள்

தடதடத்து மண்ணள்ளும் லாரிகள்
நதிக்கரையில் நுழைகின்றன.
மடியைக் கிழித்து
மண்ணை எடுக்கின்றன
    அந்த அரக்கக் கைகள்

இன்னலின் பின்னலில்
இன்றும் என் பரணியம்மா
என்று தீரும் அவளது சோகம்?
                                     - முனைவர். ச. மகாதேவன்



                               ரசி . . .  யாவற்றையும்
ஈரமாயிருக்கிர வரை
ஒட்டத்தான் செய்கிறது
மணலும் மனமும்.

பயமற்று பயணிக்கும் வரை
பாதங்களை வருடத்தான் செய்கிறது
அலையும் மலையும்.

இறங்கத் தயாராகிச்
சிறகுகள் விரிக்கும் வரை
மேல் பரப்பில் லேசாகவே பறக்கிறது
விமானமும் தன் மானமும்

ரசிக்கும் உள்ளம் இருக்கிறவரை
அழகாகவே சிரிக்கிறது
படித்த பள்ளியும்
சப்பாத்திக் கள்ளியும்.

இருக்கிற வரைக்கும்
வெறுப்பை மறுக்கும்
இனிய ரசனை யிருந்தால்
எதுவும் சிறக்கும்
மனம் மகிழ்ச்சியில் பறக்கும்.
                 - முனைவர். ச. மகாதேவன்