எங்கள் கவிதையை வெளியிட்ட  
  ஆனந்த விகடனுக்கு மகா பாரதி
நன்றியை தெரிவித்துக்கொள்கிறது     

 எலிகளானோம் நாம்(பக்கம் எண் 20)   

உன் உயிர் பிரியும் இறுதிநாளுக்கு
முந்தைய நாள் வரை நீ சகஜமாகத்தானிருந்தாய்
மரணத்தின் விடியல் என்றறியாமல் துயிலெழுந்து
பல் துலக்கிப் பலகாரம் உண்டு
பாளை பஸ்நிலையம் ஓடி
பேருந்து பிடித்துப் பதறிப் பணி செய்து
வண்ணாரப்பேட்டை பேராச்சி அம்மனைத் தரிசித்து
மகனைப் பற்றிக் கவலைப்பட்டு
மகளறியாமல் அவள் செல்பேசிய எண் பார்த்து
ஆயாசத்தோடு படுக்கப் போகும் வரை
நீ அறியாத உன் மரணம்
உன் காலுக்குக்கீழே தான் பரவிக்கொண்டிருந்தது
வாளியிலிருந்து சிந்திய தண்ணீர்
தரையில் பரவுவதைப் போல்
அடுக்களை இருட்டிலிருக்கும்
பூனையைக் கவனிக்காமல்
அதன் எதிரில் உலவும் எலிகளானோம் நாம்



தேடி ஓடி

தேடிச் சோறள்ளித் தின்றுத்
தெருத் தெருவாய் வேலைக்கலைந்து
ஓடிப் பேருந்து பிடித்து
பணி செய்து, பிணி பல ஏற்று
நாடிப் பெண் தேடிக் காதலித்து
நடுத்தெருவில் விட்டுப் பிரிந்து
மற்றொரு பெண் பார்த்து
மணமாலையிட்டு
மழலைபெற்று கவலையோடு வாழக் கற்று
நரைகூடி எமவண்டியேறி
அப்பால் போகிறோம்
வேடிக்கை மனிதராய்

பனை இணை
பரியா மருதபட்டிப் பனைதேரியில்
நொங்கு நோண்டித் தின்ற
பெருவிரலின் நகக்கணுவில் இன்னும்
ஈரம் மிச்சமிருக்கிறது
அப்புறம் ஓட்டிய நொங்கு வண்டியின்
பளபளப்பு கண்களின் ஓரம் இன்னும்
மிச்சமிருக்கிறது.
விடுமுறைக்குப் போன புதுப்பட்டிப்பாட்டி
வீட்டுப் பனையோலைக் குடிசை
இன்றும் வாழநினைக்கும் வசந்தசொர்க்கம்
வாசக் குளிர்ச்சியால் மனதை வருடிய
பனையோலை விசிறிக் காற்று
தொட்டிலைச் சுமந்த உத்திரம்
நிலத்தைப் பதிந்துவைத்த பனையோலைப் பத்திரம்
யாவும் பனைதான்
யாவும் பனைதான்
என்றும் நம் மானுடத்தின்
இன்பியல் இணைதான்



கானகத்தின் காரிருளுக்குள் நுழைந்து
பெருவழியில் ஏறி வெற்றுக்காலால் நடக்கிறேன்
யானைகள் நடந்த பாதை முன் நீள…
யாருமற்ற தனிமைத் தவிப்பில் கடக்கிறேன்

வழியில் அப்பும் அட்டைகள் குறித்தும்
தூரத்தில் கேட்கும் பிளிறல்கள் குறித்தும்
சற்றும் பயமில்லை.

கொட்டும் மழையில்
வழுக்குகின்ற பாதங்களும்...

கொஞ்சிக் குலவுகின்றன
இணை பிரியா நாகங்கள்
அவை புணரும் நேரத்தில்
மஞ்சள் துணி போர்த்தி ஆசீர்வதித்தால்
நாகரத்தினம் கக்குமென்று
அப்பா சொன்ன கதை அப்போது
நினைவில் மிதந்தது

பொருளுக்கு ஆசை பட்டபின்
பயணத்தின் பெயரும் பணம்தானே!

அப்போது
ஆலம் விழுதுகள் கூட
நாகமாய் தெரிந்தது.